Kerskálar

 

Framleiðsla á áli í álverinu á Grundartanga fer fram í fjórum kerskálum. Í kerskálunum eru samtals 520 ker með forbökuðum kolaskautum. Kerin eru lokuð og tengd reykhreinsivirki sem hreinsar útblástur frá þeim. Í kerskálunum eru þjónustukranar sem þjóna kerunum. Kranarnir eru notaðir til að skipta um skaut, við áltöku og við áfyllingu álflúoríðs. Lokað þéttflæðikerfi flytur súrálið frá geymslusílói við höfnina til keranna í kerskálunum.  Í kerunum eru brjótar sem brjóta gat á raflausnarskurnina svo að matarar, sem eru notaðir til að bæta bæði súráli og álflúoríði í kerin, komi efnunum frá sér. Rafmagnið sem fer um raflausnina í kerunum veldur því að súrál klofnar í súrefni og hreint ál. Kolaskaut í kerunum eyða súrefninu með bruna. Ferlinu í kerunum er stjórnað með VAW ELAS tölvustýrðu stjórnkerfi.

 

 

Eiginleikar áls

Eiginleikar álsins eru ótvíræðir þegar kemur að listsköpun enda efnið létt og meðfærilegt. Það er ekki síður sjónræni léttleikinn sem fangar ímyndunarafl listamannanna og hæglega má tengja það þyngdarleysinu. Áferð áls minnir um margt á himininn og það er engin tilviljun að inntak sumra listaverka úr áli tengist háloftunum og flugi. Álið verður þannig andhverfa jarðar.

Ál hefur lengi verið býsna vinsæll miðill erlendis og hefur t.d. orðið lista- mönnum að yrkisefni í hönnun tískufatnaðar, skartgripa, húsgagna, bifreiða og bygginga. Ál var ekki mikið notað í listum hér á landi áður en myndhöggvarar með Steinunni Þórarinsdóttur í broddi fylkingar tóku það í sína þjónustu fyrir fáeinum árum. Álmennin hennar hafa nú tekið sér bólfestu víða um lönd.